April is Neurodivergence Awareness Month.
De voorbije twee jaar heb ik daarom in april elke dag een tekening gemaakt en gepost. Niet omdat dat moest, maar omdat tekenen voor mij een uitlaatklep is. Mijn medicijn in mijn dagelijks leven met adhd. Dit jaar laat mijn agenda diezelfde inspanning niet toe, echt heel duidelijk niet. Als ik er toch aan zou beginnen, weet ik nu al dat het dit jaar snel zou stilvallen… met alle frustratie en ontgoocheling van dien, uiteraard.
Dus pak ik het dit jaar anders aan: in plaats van opnieuw elke dag iets nieuws te maken, heb ik besloten om eens stil te staan bij wat er al is. Om mijn eerdere inspanningen en alles wat daaruit gegroeid is gewoon even te vieren. Het mag eens.
Twee jaar zoeken, proberen en blijven opdagen
De voorbije twee jaar heb ik gezocht naar een creatieve uitlaatklep die écht bij mij past en ik heb die ook gevonden. Maar dat was maar de helft van het verhaal. De andere helft was proberen om er ook consistent in te blijven. Niet perfect, niet elke dag, maar wel op een manier die blijft terugkomen. Zodat ik als vanzelf beter werd in wat ik deed.
In mijn geval gaat het over mijn tekeningen. Af en toe zijn het mijn schilderijen, soms ga ik eens voor mixed media, en heel soms maak ik eens een collage. Maar eigenlijk maakt dat allemaal niet uit. Waar het om gaat, is dat ik nu achterom kan kijken, dat ik even kan stilstaan en zien waar ik ondertussen al toe in staat ben geweest. En als je adhd hebt zoals ik, dan is dat op zich al behoorlijk wat.
Consistentie met een adhd-brein
Ik heb eerder al geschreven over hoe ik, met vallen en opstaan, een weg heb gezocht naar één specifieke creatieve uitlaatklep. Dat eerdere artikel vind je hier.
Wat daarbij het moeilijkst bleek? Blijven opdagen… ondanks de afleidingen, ondanks alle andere “dringende” dingen, ondanks het jachtige leven als ouder vandaag. Maar vooral: ondanks de verveling die soms binnensluipt wanneer je iets dag na dag doet. En laat dat net iets zijn waar een adhd-brein gevoelig voor is.
Daarom vier ik in april 2026 de weg die ik ondertussen gegaan ben.
Via mijn tekenkanaal op Instagram deel ik elke dag een tekening die al bestaat, een werk waar ik zelf blij van word. Je kan me daar vinden als bonnydoseofdrawpamine. Verwacht geen perfect opgebouwd, commercieel doordacht Instagramkanaal. Dat is het niet. Het kanaal is eigenlijk ontstaan uit iets heel praktisch: mijn adhd-brein dat consistent vergeet.
Ik heb schetsboeken hier, losse A4-tekeningen daar, ingekaderde en goed weggestoken oude creaties, een map met grotere werken die ik op een schildersezel in de academie maakte in vellen van 50 op 65cm, en ik heb schetsboeken om mee te nemen onderweg in alle vormen en maten. Je voelt me al komen… door die chaos aan bestaand materiaal vergat ik steevast wat ik eigenlijk al gemaakt had. Dat Instagramkanaal is dus mijn manier geworden om mijn eigen creatieve spoor te volgen, om toch eens niet te vergeten wat er al bestaat.
Het ene werk is al wat banaler en het andere al wat indrukwekkender, maar het is allemaal wel gewoon echt.
Omdat ik adhd heb… en iets kán
En nu wil ik het delen met iedereen die het wil zien, omdat ik adhd heb en trots ben dat ik iets kan. Maar ook omdat ik jou wil laten zien dat je met adhd wél iets kan.
Misschien heb je jouw ding nog niet gevonden, misschien wel, misschien zit je er vlakbij. Maar dat maakt eigenlijk niet zoveel uit. Als ik het kan, kan jij het ook… en geloof mij: je kán iets, echt waar!
