Deze week is het Poëzieweek.
Wat is poëzie eigenlijk? Hoe ziet het eruit? Wie bepaalt dat?
Het thema dit jaar is transformatie. Dat wist ik nog niet toen ik vorig weekend tijdens de masterclass van Flore Deman ‘De kracht van illustreren’ een zine maakte die over niets anders dan transformatie gaat. Een beeldverhaal, opgebouwd uit eenvoudige vormen en heldere kleuren, dat nu voor even in mijn living staat. Telkens als ik erlangs loop, glimlacht het kind in mij. Om de speelsheid en de eenvoud. Voor mij is dit poëzie.
Poëzie hoeft niet altijd uit woorden te bestaan. Soms zit ze in beelden, in kleur, in herhaling, in een vorm die iets verschuift vanbinnen. Creativiteit is vaak een vorm van innerlijke beweging: iets dat verandert, zonder dat je het eerst volledig kan uitleggen.
Veel mensen met adhd, autisme of een andere vorm van neurodivergentie hebben een uitgesproken creatieve manier van denken. Zelfexpressie speelt daarbij een belangrijke rol. Niet per se om iets “moois” te maken, maar om ideeën en gevoelens letterlijk uit het hoofd te krijgen. Om ruimte te maken.
Dit is dan ook een zachte aanmoediging: doe je ding, gewoon jouw ding.
Creëer op jouw manier. Teken, schrijf, knip, plak, bouw, verzin. Schakel de filter van de definitie uit, geen “hoort dit wel?” of “valt dit binnen de lijnen?”. Het is belangrijk. Al minstens voor jou. Wat maakt het uiteindelijk uit of het binnen bepaalde normen valt?
